“Çocuğa güzel bir isim verilmesi ve güzelce terbiye edilmesi, onun anne babası üzerindeki haklarından biridir.” ( Hadis-i Şerif)
     Aile, çocuğa ilk dinî bilgilerin verildiği en güzel eğitim alanı olmasının yanında çocuk açısından hem ruhsal, hem eğitimsel, hem de sosyal yönlerden önem taşımaktadır. Çocukların eğitimi noktasında aile hayatının bu denli önemli olduğunu gerek Kur’ân-ı Kerim’de gerekse Hz. Peygamberin hadislerinde sıkça görmekteyiz. Yine bir ayette şöyle buyuruluyor: 
   “Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi ateşten koruyun, ki o ateşin yakıtı insanlar ve taşlardır.” (Tahrim Suresi, 6.)
Ailede başlayan din eğitiminde birinci adım, anne babanın birlikte hareket etmeleri ve sözlerini teyit eden davranışlar içinde bulunmalarıdır. Çocuğun kişiliğinin oluşması ve güçlenmesi için tutarlı bir aile ortamı şarttır. Pedagog Rousseau’nun  görüşü de bu tezi doğruluyor:
“Hakikî sütnine ana olduğu gibi, hakikî mürebbi de babadır. Anne ile baba, sistemleri hususunda birbiriyle anlaşsınlar. Çocuk birinin elinden ötekinin eline geçsin, makul ve mahdut zihinli bir baba tarafından terbiye edilmek, dünyanın en mahir hocası tarafından yetiştirilmekten daha iyidir.”
 
* Peki din eğitimi ne zaman  başlamalı?
 Bu konuda kesin bir sınır yok, ancak Peygamberimiz bir hadisinde şöyle buyuruyor:
“Çocuğun bu (fıtrat) hâli konuşma çağına kadar devam eder. Sonra artık ebeveyni onu Yahudî, Hristiyan veya Mecusîleştirir.”
Bu ifadeden de anlaşılacağı üzere dil gelişimiyle birlikte din eğitimi de başlatılmalı. Nitekim Peygamberimizin, konuşmaya başlayan çocuklara birtakım dinî nitelikli  cümleler ve ayetler ezberlettiğine dair de kayıtlar vardır:
“Abdulmuttalipoğulları ailesine mensup bir çocuk konuşmaya  başlayınca, Hz. Peygamber ona,
‘De ki: Hamd olsun o Allah’a ki evlât edinmekten münezzehtir, mülkünde ortağı bulunmaz…’ mealindeki İsra Suresinin sonundaki bu ayeti 7 kez okutarak ezberletmeye çalışırdı.”
Yine bu bağlamda Hz. Peygamberin “Çocuklarınıza ilk öğrettiğiniz kelime ‘La ilâhe illâllah olsun’ tavsiyesini de unutmayalım.
 
* Anne- baba birer model olmalı:
 Kur’ân-ı Kerîm’deki ayetler, anne ve babalara, dinî prensipleri bizzat yaşayarak örnek olmalarını emretmektedir.
“Ey iman edenler, yapmayacağınız şeyi niçin söylüyorsunuz? Yapmayacağınız şeyi söylemeniz, Allah katında pek büyük bir gazap sebebidir.” (Saf Suresi, 2-3.)
 
Anne baba, çocuğa örnek olmalı, beraberinde ibadetlere iştiraki sağlamalı ve çocukları camiye götürmelidirler. Dualar ve sureler, ilgi uyandırılarak ezberletilmeli, ödüllerle teşvik edilmelidir. Bu eğitimi destekleyici dinî nitelikli kitaplar okutulmalı, kasetler dinletilmeli ve izletilmelidir. Özellikle Peygamberimizin torunlarına ve çocuklara olan sevgisini ifade eden menkıbeler anlatılarak İslâm dininin sevilecek en güzel din olduğu gösterilmelidir. Yapılmaması gereken en önemli davranış, korkutarak sevdirmektir. Kesinlikle, “Allah yakar, günah işlersek Cehenneme atar, ceza verir” gibi  ifadeler çocukların küçük kalplerini zedeler. Tedricîlik dediğimiz yöntem ile yani herkese derecesine göre davranarak eğitmek en doğru olanıdır.
 
* Allah sevgisinin önemi:
 Çocuk Allah’ı tanıtırken korkulacak değil, sevilmeye layık ve seven bir zat olduğu anlatılmalıdır. Zaten dinî eğitimin yolu Allah’ı tanımaktan geçer. Allah sevgisini anlatırken ona temas edeceğiniz bir konumu seçin. Çocuğu kucağınıza alın ya da onunla aynı boyda olmaya gayret edip göz teması kurun. Cümleleriniz son derece anlaşılır ve net olsun. Mütebessim bir çehre ile ona dokunarak, başını okşayarak sohbet edin. Sizden ona geçen sevgi akımını hissetsin ve kıyaslama yapmasına zemin hazırlayın. “Ben seni ne kadar çok seviyorsam, Allah seni benden daha da  çok seviyor, o merhametlidir, sana süt ve çikolata gönderdi, oyuncaklarını alabilmem için bana iş verdi. Ve senden sadece onu  sevip, itaat etmeni istiyor. Yap dediklerini yapmanı, yapma dediklerini yapmamanı istiyor. Eğer onun dediklerini yaparsak bize dünyadan da kocaman  Cenneti hediye verecek. Orada baldan ırmaklar, dondurmadan dağlar, kocaman lunaparklar var” gibi çocuğun dünyasında önem kazanan şeylerle, basit cümlelerle Allah’ı tanıtabilirsiniz.
 
* Sonuç olarak:
Çocuklarımıza öğreteceğimiz her şeyde hoşgörü, müsamaha ve sabır şarttır. Ve gelin bu eğitim sürecindeki metodu yine Peygamberimizden öğrenelim:
“Kolaylaştırınız, güçleştirmeyiniz, müjdeleyiniz, nefret ettirmeyiniz.”
Kaynak: Çocuklarda din eğitimi, Mehmet Emin Ay